PastoRia.nl

dinsdag
17 September 2019


Menu

Stil Verdriet
Column Dolores
Over Dolores
Literatuurlijst
Contact opnemen

Gastenboek:
 - Tekenen
 - Bekijken

Terug naar PastoRia.nl



Verder na verlies

- ervaringen van een moeder -

Column 5 - Oktober 2003

Schuldgevoel, wie kent dat niet. Een gevoel waar we allemaal op zijn tijd wel eens last van hebben. Soms is het schuldgevoel klein en ebt het weer na verloop van tijd zelf weg, soms is het groot en hardnekkig en laat het zich niet makkelijk afzwakken en is het constant aanwezig, de ene keer op de voorgrond de andere keer als een schaduw die ons achtervolgd.
Ouders van overleden kinderen gaan vaak gebukt onder soms heftige schuldgevoelens betreffende het kind dat overleden is. Vaak hebben ze het gevoel gefaald te hebben omdat ze de dood van hun kind niet konden voorkomen. Er zijn talrijke redenen waarom ouders zich naar hun kind toe schuldig kunnen voelen.
Zelf heb ik ook veel last gehad van schuldgevoel.
Toen onze zoon nog maar net gestorven was begon het al. Ik had bijna zes maanden lang in angst geleefd. Angst voor de dag dat hij zou gaan sterven. Angst die mij af en toe helemaal verlamde en radeloos maakte. Om zo angstig te zijn voor iets dat staat te gebeuren en niet af te wenden is verschrikkelijk en heel zwaar om mee te leven.
Toen onze zoon daadwerkelijk was gestorven verdween de angst onmiddellijk. Want dat waar ik zo bang voor was had zich immers voltrokken. Het voelde als een enorme opluchting om bevrijd te zijn van de angst die mij zo in zijn greep had gehouden.
En toen kwam het schuldgevoel, schuldgevoel over de opluchting die ik voelde, alsof ik blij was dat hij gestorven was. Ik wilde die opluchting niet voelen en ik vroeg mij af wat erger was. Leven met die angst, toen mijn kind nog leefde of leven met het schuldgevoel na zijn sterven. Het laatste vond ik erger. Wat zou mijn kind nou toch wel niet van mij denken als hij dit zou weten. Een moeder die zich opgelucht voelt omdat haar kind gestorven is.
Dit waren gedachten die toen door mijn hoofd spookten en het allemaal nog moeilijker maakte. Later kwamen er weer andere schuldgevoelens bij.
Schuldgevoel - omdat ik bijvoorbeeld zijn grafje een keer niet had bezocht of schuldgevoel omdat ik toch ergens plezier in had gehad ondanks mijn verdriet. Schuldgevoel over het feit dat wij op een gegeven moment toch graag een tweede kindje wilde proberen te krijgen. Vooral dat schuldgevoel was groot en hardnekkig. Dan dacht ik aan mijn overleden zoon en aan al die miljoenen dingen die hij nooit zou kunnen doen of ervaren. Nooit mee naar de kermis of naar de speeltuin. Nooit patatjes eten bij McDonald of spelen op het strand. Nooit naar school gaan of een verjaardag vieren met cadeautjes, visite, taart en slingers… Dan stroomde mijn hart vol schuldgevoel bij de gedachte dat een gezond tweede kindje dit allemaal wel kon gaan meemaken en dat wij daar getuige van zouden zijn. Het leek mij toen onmogelijk om dit voor mij levensgroot dilemma op te lossen.
En toch, een tweede kindje is er gekomen. Toen dit kindje geboren werd had ik deze schuldgevoelens voor een groot deel verwerkt. Verwerkt door er over te praten, ze te erkennen, er over na te denken en ze te proberen te relativeren.

Schuldgevoelens zijn soms zo groot dat het niet vanzelf wegebt, dan moet je er aan werken om je gevoelens in het juiste daglicht te kunnen zien. Ouders van overleden kinderen hebben vaak last van schuldgevoelens over zaken waar ze zich niet schuldig over hoeven te voelen omdat ze er geen schuld aan hebben. De buitenwacht ziet dit meestal heel helder en probeert dit de ouders duidelijk te maken. Maar vaak wordt de werkelijkheid door ouders met een schuldgevoel anders beleefd. Ouders voelen zich daardoor soms zelfs eenzaam, niemand schijnt immers te begrijpen waarom zij zich schuldig voelen, niemand voelt wat zij voelen. Schuldgevoel is net zo als andere gevoelens iets wat je niet oproept maar overkomt.

Tijdens de laatste weken van de zwangerschap van ons laatste kind werd ook ik weer overspoeld door schuldgevoel.Heftig en heel hardnekkig bleef het zich weer aan mij opdringen. Het heeft weer heel wat energie en tijd gekost om ook weer met dit schuldgevoel te leren omgaan. Leren omgaan met schuldgevoel, in mijn beleving, is dat de bevrijding. Want als je er mee leert omgaan dan ga je er niet meer onder gebukt en houdt het je niet meer in zijn greep. Hoe je er mee moeten leren omgaan is voor iedereen anders. Er bestaat geen kant en klaar recept hiervoor. Uiteindelijk moet ieder het op zijn of haar eigen manier doen. Maar met veel steun en begrip, eventuele professionele hulp, geduld en vertrouwen kan een ieder zijn of haar schuldgevoel uiteindelijk overwinnen.

Dolores
 
^^^ Menu ^^^
  


Website 2002 - 2014, copyright © Pastor Ria