PastoRia.nl

dinsdag
17 September 2019


Menu

Stil Verdriet
Column Dolores
Over Dolores
Literatuurlijst
Contact opnemen

Gastenboek:
 - Tekenen
 - Bekijken

Terug naar PastoRia.nl



Verder na verlies

- ervaringen van een moeder -

Column 4 - Augustus 2003

In de zestien jaren die ik samen met mijn partner heb doorgebracht zijn wij drie keer verhuisd. In 1987 begonnen wij samen in één van de drie ERA flats. Op de achtste etage hadden wij een knusse woning waar wij dolblij mee waren. Voor de inrichting hadden wij gespaard en was helemaal volgens de laatste mode. Na vier jaren woongenot zijn wij verhuisd naar een nieuwbouw eengezinswoning in de wijk westerwatering. Wat waren wij trots! Toen we de woning kochten bestond deze alleen nog maar op papier. Elke week reden wij naar de westerwatering om de bouwvorderingen van ons huis in wording te aanschouwen. Na een jaar bouwen was het eindelijk zover en betrokken wij ons nieuwe onderkomen. In dat huis ben ik zwanger geraakt van onze eerste zoon en is deze zoon ook gestorven. Er liggen vele herinneringen in dat huis. Hele mooie waar ik vaak en graag aan terug denk. Hoe wij onze zoon in zijn prachtige babykamer in bad deden. Hoe ik met mijn zoon in mijn armen door de huiskamer danste en hoe mijn zoon samen met zijn vader een middagdutje op de bank deed. Dierbare herinneringen. En ondanks deze mooie herinneringen aan onze tijd samen in dat huis kon ik er toch niet blijven wonen na zijn dood. Het huis was kil en koud geworden. Het leefde niet meer. Iedere keer als ik ons huis binnenkwam drukte de leegte en de kilte op mijn schouders. Alle kamers en heel veel spullen in huis confronteerde mij telkens weer met het verlies dat ik had geleden. Aan de andere kant kon ik mij er ook niet toe zetten om wat van die spullen op te ruimen. De zuigflessen van onze zoon moesten op hun eigen plekje op het aanrecht blijven staan en o wee diegene die er aankwam. Zo bleef ook de box met speeltjes en het wipstoeltje staan. Zijn babykamer was een plek waar ik vaak kwam, soms maar even en soms wat langer. Het rook er naar mijn zoon en ik keek vaak naar de kleine kleertjes die stil en roerloos in de kast hingen. De confrontatie deed mij elke keer ontzettend veel pijn en toch zocht ik het telkens weer op. Zijn kleine jasje hing samen met onze jassen aan de kapstok. En terwijl onze zomerjassen plaats moesten maken voor winterjassen bleef zijn kleine jasje stil hangen. Maar langzaam maar zeker begon ik te merken dat het zo niet goed ging. Ik begon een antipathie tegen het huis te ontwikkelen. Voor mijn gevoel belemmerde het huis mij om verder te gaan. Veranderingen aanbrengen in huis voelde als verraad tegenover onze zoon. Hier hadden wij met z’n drietjes geleefd en die herinnering moest zo blijven. Samen verder leven in dat huis zonder onze zoon was voor mij onmogelijk, ik kon daar geen begin van een nieuwe toekomst maken. De beste oplossing was daarom om het huis te verkopen. Dat hebben wij gedaan. Samen hebben wij al onze spullen en alle spullen van onze zoon ingepakt. En dat voelde goed. Onze eigen spullen en de spullen van onze zoon samen in dozen stoppen voelde niet als verraad. Immers alles moest worden ingepakt want het huis moest leeg achtergelaten worden. We zijn weer op een flatje gaan wonen in het centrum van Zaandam. In het begin was het vreemd maar het wende al snel. Het is uiteindelijk één van de beste beslissingen in ons leven geweest. Ik werd veel rustiger en kon mij veel beter overgeven aan mijn verdriet nu ik niet meer het gevoel had dat onze zoon nog gewoon bij ons was. Geen box meer in de kamer, geen jasje meer aan de kapstok. In dit huis kon ik mijn wonden gaan likken en langzaam een eerste begin van een nieuwe toekomst maken. Langzaam kroop ik uit het dal omhoog en leerde weer te leven. Twee jaar na het overlijden van onze eerste zoon is in dat flatje onze tweede zoon geboren. We waren zo gelukkig, de zon was voor ons weer gaan schijnen. Nu wonen wij al weer zeven jaren in een eengezinswoning in Koog aan de zaan. Dit huis is écht ons huis, zo voelt dat voor ons en vanuit dit veilige huis denken wij vaak terug aan de hele mooie maar ook aan de hele verdrietige tijden die wij in onze vorige woningen hebben meegemaakt. Zo schrijft Judith R Bernstein in haar boek “Als verdriet blijft”: “De taak om los te laten heeft vele facetten”. Het maakte mij een hoop duidelijk, verhuizen was mijn taak om los te laten en het heeft ons uiteindelijk beide goed gedaan. Samen hebben wij daardoor de oorkaan van verdriet en gemis kunnen doorstaan en zijn wij in staat geweest weer een mooie toekomst op te bouwen.

Dolores.

 
^^^ Menu ^^^
  


Website 2002 - 2014, copyright © Pastor Ria