PastoRia.nl

dinsdag
17 September 2019


Menu

Stil Verdriet
Column Dolores
Over Dolores
Literatuurlijst
Contact opnemen

Gastenboek:
 - Tekenen
 - Bekijken

Terug naar PastoRia.nl



Verder na verlies

- ervaringen van een moeder -

Column 3 - Juni 2003

Het prachtige weer van de afgelopen tijd zorgt ervoor dat ik vaak in de tuin aanwezig ben. Gewoon om wat te luieren, te lezen en te genieten maar natuurlijk ook om de planten te verzorgen en het gras te maaien. Door dit zelfde prachtige weer bezoek ik ook wat vaker dan gewoonlijk een voor mij heel bijzonder tuintje om ook daar de plantjes te verzorgen en water te geven. Dit tuintje ligt aan het einde van de Zuiddijk in Zaandam en maakt deel uit van de begraafplaats. Hier liggen mijn twee kinderen begraven. Samen in een eigen graf. Twee witte marmeren harten als grafstenen. Het ene hart staat en het andere hart ligt. Hun namen uitgehouwen in het gladde witte steen met daarbij een regel tekst die onze gevoelens voor hun weerspiegeld. Een monument voor onze twee kinderen die maar zo kort op deze wereld waren. Een monument, een plek waar je hun namen nog kunt lezen, waar mooie planten trots hun bloemen tonen en waar familieleden zo af en toe een aandenken neerzetten. Een monument, zo voelt dat nu, de laatste jaren, maar zo heeft het niet altijd gevoeld. Zeker het eerste jaar was het graf, van toen nog mijn eerste en enig kind, dé plek waar ik bij hem kon zijn. Ik vond alleen rust als ik aan zijn graf zat. Ik zong daar onze liedjes en vertelde hem hoe zeer ik hem miste en hoeveel ik van hem hield. Vaak was ik ook gewoon stil en kon ik niet begrijpen dat hij niet meer bij mij was. Uren zat ik aan zijn graf, reddeloos verloren en radeloos van verdriet. Weer naar huis gaan vond ik moeilijk. Niet naar zijn graf gaan was echter onmogelijk. De gedachte dat hij daar alleen in die koude donkere grond lag zonder dat zijn mama bij hem kwam was ondraaglijk en zorgde er voor dat ik geen dag oversloeg. De begraafplaats bezoeken was mijn eerste prioriteit geworden. Alles moest daar voor wijken. Proberen het leven weer op te pakken, afspraken te maken of een uurtje proberen te werken kon pas plaatsvinden als ik zijn graf had bezocht. Mijn gevoelens waren voor anderen soms ook moeilijk te begrijpen. Mensen vroegen mij wat ik daar bij zijn graf toch zocht, en het enige antwoord dat ik kon geven was “Ik vind daar mijn kind”. Zelfs mijn partner kon mijn gevoelens niet altijd delen. Heel vaak gingen wij samen naar het grafje maar voor zijn gevoel lag alleen het lichaampje van onze zoon in het graf begraven. Hij vertrouwde erop, en dat doet hij nog steeds, dat de ziel van onze zoon voortleeft in een andere dimensie en dat er een tijd  komt waarin wij weer samen zullen zijn. Zo dacht en denk ik er ook over en toch kon ik dat graf toen niet loslaten. Soms als ik aan zijn graf stond kreeg ik heel sterk de drang om te gaan graven. In mijn verbeelding zou ik dan op het kistje stuiten en het openen. Ik zou dan mijn zoon zien, precies zoals hij was voor dat hij overleed. De gedachte dat ik hem dan nog een keer zou zien en hem zou kunnen aanraken versterkte alleen maar deze drang. Ik heb het nooit gedaan en gelukkig ebde deze drang naar mate de tijd verstreek langzaam weg. Zo kreeg ik later last van dwangmatige gedachten over het ontbindingsproces van het lichaam van mijn zoon. Ik vroeg mij constant af in hoeverre het lichaam al ontbonden was en had daar vreselijke fantasiebeelden bij. Er waren momenten dat ik dacht ik dat ik gek werd en dat het niet normaal was. Ook dit ging voorbij en uiteindelijk begreep ik dat ik deze fasen nodig had om zijn dood te verwerken en zijn graf los te laten. Nu zie ik zijn graf, dat ook het graf van ons dochtertje is geworden als een monument. Onze kinderen vind ik daar al lang niet meer. Zij leven voort in ons hart, onze herinneringen en in een andere dimensie. Hun namen en de tekst uitgehouwen in het gladde witte marmer, de bloeiende planten en de aandenken van familieleden zijn nu een eerbetoon geworden aan twee voor ons bijzondere kleine mensjes. Nu ga ik naar de begraafplaats als ik daar behoefte aan heb of om even een extra gietertje water aan de planten  te geven. Zo ongedwongen als ik er nu naar toe ga, zo ongedwongen ga ik er ook weer weg, zonder schuldgevoel en ik voel mij hierdoor zo bevrijd, want ik weet ik raak ze nooit echt kwijt, want waar ik ook ga ik draag ze altijd met mij mee.   

Dolores.

 
^^^ Menu ^^^
  


Website 2002 - 2014, copyright © Pastor Ria