PastoRia.nl

dinsdag
17 September 2019


Menu

Stil Verdriet
Column Dolores
Over Dolores
Literatuurlijst
Contact opnemen

Gastenboek:
 - Tekenen
 - Bekijken

Terug naar PastoRia.nl



Verder na verlies

- ervaringen van een moeder -

Column 2 - April 2003
 
‘Als er geen hoop meer is, als je weet dat het niet langer ‘als’ is, maar ‘wanneer’, kun je met rouwen beginnen’. Deze zin las ik in het boek met de titel “Het zwaarste verlies” van de schrijfster Barbara D. Rosof (zie de literatuurlijst). Voor mij is het waarheid. Het lijkt misschien vreemd of zelfs raar, rouwen om een geliefd persoon die je nog niet aan de dood bent kwijtgeraakt. Toch gebeurt het, en vaak gaat het helemaal vanzelf.
Mij is dat ook overkomen.
Onze eerste zoon zou gaan sterven, dat wisten wij al binnen een paar weken na zijn geboorte. Je kunt dit als ouders niet bevatten en je wilt het als ouders zeker niet accepteren. We namen onze zoon mee naar huis om de kostbare tijd die wij samen zouden hebben door te brengen in onze eigen vertrouwde omgeving.
De eerste weken gingen prima, de ontwikkeling van onze zoon was nog het zelfde als bij een gezonde baby. Als ik in die weken soms naar hem keek, dacht ik stiekem wel eens dat de artsen het toch bij het verkeerde eind hadden en dat onze zoon gewoon zou opgroeien. Niets was minder waar, na de eerste goede weken thuis brak de periode van steeds zieker worden aan. Het was moeilijk, heel moeilijk om te moeten toekijken hoe ons allerliefste ventje steeds zieker en zwakker werd. Langzaam, heel langzaam moest ik toch toegeven dat de artsen gelijk zouden krijgen, onze zoon zou binnen een aantal weken gaan sterven.
Dat was het moment waarop ik begon te rouwen. Rouwen om het verlies dat ik zou gaan lijden, het verlies van onze zoon en onze toekomst.
 
Het was ook het moment waarop ik het sterven van onze zoon naar mijn partner toe bespreekbaar maakte. Samen begonnen wij heel voorzichtig te denken aan hoe wij de uitvaartplechtigheid geregeld wilden hebben voor onze zoon. Dit was voor ons verschrikkelijk moeilijk, onze zoon lag boven te slapen in zijn bedje en wij bespraken beneden welke muziek er tijdens de uitvaartplechtigheid gespeeld moest worden. Toch moest dit gebeuren, wij wilden dat ook, onze kop in het zand steken had in onze ogen geen zin.
Zo gingen de dagen voorbij en het werd steeds duidelijker dat het einde naderde voor onze zoon. In de laatste weken van het leven van onze zoon kwam bij mij ook de acceptatie. Elke dag opnieuw zag ik hoeveel strijd onze zoon moest leveren om in leven te blijven. Zijn leven was langzaam veranderd in ‘lijden’.
In die laatste periode bad ik tot God en vroeg Hem om onze zoon te komen halen, iets wat ik mij in het begin van zijn korte leven niet had kunnen voorstellen. Ik wist dat het voor onze zoon een verlossing zou zijn om zijn zieke lichaam af te kunnen schudden.
In die periode heb ik ook een ernstig ‘gesprek’ met onze zoon gevoerd.
 
Ik sprak en hij luisterde.
 
Ik zei hem dat ik heel veel van hem hield, dat het goed was, dat hij mocht gaan, dat ik begreep dat hij te ziek was om te blijven. Ik beloofde hem dat ik samen met papa een manier zou vinden om zonder hem door te kunnen leven.
 
Nu, een aantal jaren verder, kijk ik heel tevreden terug op deze laatste periode van zijn leven. Ook zijn uitvaartplechtigheid is verlopen zoals wij dat al tijdens zijn leven hadden besproken. De begrafenisondernemer kwam en stond ook al weer heel snel buiten. De goede man wist niet wat hem overkwam, dit had hij nog nooit meegemaakt.
 
Ook mijn belofte aan onze zoon heb ik, samen met zijn papa, kunnen waarmaken. Gelukkig hebben wij een manier gevonden om door te kunnen gaan met ons leven.
 
Rouwen om een geliefd persoon die je nog niet aan de dood bent kwijtgeraakt is goed. Ik ben er dankbaar voor, het heeft mij in staat gesteld om goed afscheid te kunnen nemen van onze zoon. Goed afscheid nemen kan er voor zorgen dat het rouwproces op een goede manier kan worden voortgezet.
 
Dolores.

 
^^^ Menu ^^^
  


Website 2002 - 2014, copyright © Pastor Ria