PastoRia.nl

dinsdag
17 September 2019


Menu

Stil Verdriet
Column Dolores
Over Dolores
Literatuurlijst
Contact opnemen

Gastenboek:
 - Tekenen
 - Bekijken

Terug naar PastoRia.nl



Verder na verlies

- ervaringen van een moeder -

Column 1 - Maart 2003

Toen zes maanden na zijn geboorte onze eerste zoon en toen enig kind overleed raakte wij in een diep en langdurig rouwproces. Het verdriet was enorm en een scala aan emoties overspoelden ons. Vooral het gemis was niet te dragen en deed werkelijk lichamelijk pijn.
Maar naast al deze emoties was er nog een ander gevoel sterk bij mij aanwezig. Ik voelde mij na het overlijden van ons kind een onzichtbare moeder. Ik was nog steeds een moeder en voelde mij ook heel erg een moeder maar niemand kon dat nog aan mij zien. Als ik naar de markt ging voor wat groente of fruit had ik heel sterk de neiging om een groot bord om mijn nek te hangen met daarop de tekst: Ik ben ook een moeder hoor, ook al zien jullie mij niet met een kinderwagen lopen.
De gedachte dat vreemde mensen mij als een vrouw zonder kinderen zouden zien vond ik werkelijk ondraaglijk. Dit heeft te maken met een stuk identiteit dat ik toen ben kwijt geraakt na het overlijden van ons toen enig kind. Natuurlijk was ik nog steeds een moeder en zou ik altijd moeder blijven ook al was mijn kind niet meer onder ons. Maar voor de buitenwereld lag dit toch iets anders en daar had ik gewoon heel veel moeite mee.
Zo had ik ooit een gesprek met een heer van een of andere instantie. Hij stelde mij enige vragen en noteerde de antwoorden op een formulier. Hij vroeg mij op een gegeven moment of ik kinderen had. Ik vertelde de man dat ik moeder was van een zoon maar dat onze zoon overleden was. Tot mijn verbazing zag ik dat de man op het formulier het hokje “geen kinderen” aankruiste. Ik was met stomheid geslagen. Ik had hem juist verteld dat ik een moeder was en nu ontkende die man dat door het hokje “geen kinderen” aan te kruisen. Ik voelde mij enorm verslagen en heb er niets van tegen de man gezegd. Woorden kon ik er niet voor vinden.
 
Aan dit alles moest ik onlangs weer denken toen ik het boek “Rouwgroepen” van de schrijfers Emilie Fraterman en Trudy van Gils aan het lezen was (zie ook literatuurlijst). Het boek is een handleiding voor begeleiders die een rouwgroep of contactgroep willen opstarten. Een waardevol boek, behalve die ene zin op bladzijde negenentwintig. Er staat letterlijk; “Een moeder die haar enig kind verliest, is ineens geen moeder meer”. Op het moment dat ik het las kwam de verontwaardiging weer boven drijven. Wat geen moeder, wel moeder, moeder van een overleden kind!
Hoe komt het toch dat er voor ouders die een kind verliezen geen benaming bestaat. Immers een kind dat beide ouders verliest noemt men een wees. Een vrouw die haar man verliest is een weduwe geworden en de man die alleen overblijft is een weduwnaar. Het zou fijn zijn als er voor ouders die een kind hebben verloren ook zo’n “woord” zou bestaan. Behalve dat het misschien erg praktisch kan zijn, bijvoorbeeld bij het invullen van een formulier, kan het ook een stukje erkenning geven. Want stel dat er zo’n “woord” zou bestaan, en dat een ieder dat “woord” zou kennen, dan zou men meteen weten, als men het “woord”  zou horen, dat men het heeft over een vader of moeder van een overleden kind. Ik zou dat heel prettig vinden.
Het juiste “woord” hiervoor creëren is echter niet makkelijk, het is mij nog steeds niet gelukt. Misschien weet u een goede oplossing hiervoor of misschien heeft u over dit onderwerp eigen ervaringen of gedachten.  U kunt uw ervaringen of gedachten met mij delen door een reactie achter te laten. Natuurlijk behandel ik alle reacties vertrouwelijk.
Met vele groeten en tot een volgende column!
 
Dolores Bot
 

 
^^^ Menu ^^^
  


Website 2002 - 2014, copyright © Pastor Ria